Bebeklere Uyku Eğitimi: Kanıta dayalı ebeveynlik mi, yoksa bebeğinizin umutsuzluğa kapılıp ağlamasına izin mi vermek?

"6 aylık oğlumun birinci gece 45 dakika ağlamasına izin verdim. Kusana kadar çığlık attı. Üçüncü geceye kadar uyudu. Kayınvalidem onu ​​travmatize ettiğimi söylüyor. Çocuk doktorum bunun kanıta dayalı olduğunu söylüyor. Kocam dinleyemediği için arabada uyudu. Ailemizi mi kurtardım yoksa bebeğimi mi kırdım bilmiyorum." Ferber yöntemiyle ilgili bir ebeveynlik forum gönderisi, sonuçlara yemin eden uyku eğitimi almış ebeveynler ile bunu bebek beyinlerine zarar veren yaptırımlı ihmal olarak nitelendiren bağlı ebeveynler arasında topyekün bir savaşı ateşliyor.

What the thread is fighting about

Tartışma bebeklerin uykuya ihtiyacı olup olmadığıyla ilgili değil. Bir bebeğin ebeveyn tepkisi olmadan – kısa ve sistematik olarak bile olsa – ağlamasına izin vermenin kendi kendini sakinleştirmeyi öğretmede güvenli, kanıta dayalı bir yöntem oluşturup oluşturmadığı veya gelişmekte olan beyinleri kortizolle doldurup güvenli bağlanmaya zarar verip bebeklere yardım çığlıklarının göz ardı edileceğini öğretip öğretmediğidir.

The believing side swings first

• Pediatrik organizasyonlar ve klinik çalışmalar kademeli yok etme yöntemlerinin güvenliğini desteklemektedir
  Destekleyenler, Amerikan Pediatri Akademisi'nden ve kademeli yok oluşun (Ferber yöntemi) ve yatmadan önce solmanın, 1, 3 ve 5 yıllık takiplerde kortizol seviyelerinde, bağlanma güvenliğinde veya davranışsal sonuçlarda ölçülebilir hiçbir fark yaratmadığını gösteren çok sayıda randomize kontrollü deneyden alıntı yapıyor. Kanıtlar sürekli olarak uyku eğitiminin uygun gelişim aşamasında yapıldığında güvenli olduğunu göstermektedir.
• Uykusuz kalan ebeveynler, çocuklar için geçici ağlamaktan daha büyük tehlike oluşturuyor
  Savunucular, ebeveynlerin şiddetli uyku yoksunluğunun doğum sonrası depresyona, muhakeme yeteneğinin bozulmasına, araba kazalarına, bağlanma kapasitesinin azalmasına ve aşırı durumlarda bebeğe kazara zarar verilmesine yol açtığını vurguluyor. Uyanık olduğu saatlerde sevgiyle karşılık verebilen, iyi dinlenmiş bir ebeveyn, nesnel olarak bir bebek için, dört aydır uyumayan parçalanmış, kırgın bir zombiden daha iyidir.
• Kendini sakinleştirme, bebeklerin öğrenmesi gereken gelişimsel bir beceridir, bir tür terk etme biçimi değil
  Destekleyenler, bağımsız olarak uykuya dalabilme yeteneğinin, emeklemeye veya yürümeye benzer bir motor ve nörolojik beceri olduğunu savunuyorlar. Tüm beceriler gibi, öğrenme süreci sırasında geçici hayal kırıklıklarını da içerir. Bu normal gelişimsel rahatsızlığı 'travma' olarak etiketlemek, evrensel insan öğrenme deneyimini patolojik hale getirir.

The skeptics swing back

• Mevcut çalışmalar çok küçük, çok kısa ve metodolojik olarak güvenliği beyan edemeyecek kadar zayıf
  Eleştirmenler, uyku eğitimini destekleyen dönüm noktası niteliğindeki çalışmaların küçük örneklem boyutlarını (tipik olarak 200'ün altında), kısa takip sürelerini içerdiğini ve objektif nörolojik değerlendirme yerine ebeveynlerin bildirdiği sonuçlara dayandığını belirtiyor. Kanıtın yokluğu, yokluğun kanıtı değildir. Uzun vadeli etkileri tespit etme gücünden yoksun çalışmalara dayanarak bir uygulamayı 'güvenli' ilan etmek bilimsel olarak sorumsuzdur.
• Bebek beyinleri hayatta kalmak için ağlamaya programlıdır; sinyali görmezden gelmek, kendini sakinleştirmez, çaresizliği öğretir
  Karşıtları ise bebeklerin 'kendi kendini sakinleştirmeyi öğrenmediğini' savunuyor. Ağlamanın işe yaramadığını öğrenirler ve ağlamayı bırakırlar. Sinirbilim buna 'öğrenilmiş çaresizlik' adını verir, 'öz düzenleme' değil. Bebek bağımsız hale gelmemiştir; kurtarılmaktan vazgeçtiler. Sessizliği memnuniyetle karıştırmak tehlikeli bir ebeveyn yanılgısıdır.
• Uyku eğitimi, biyolojik bir norm değil, Batı'nın endüstriyel bir kolaylığıdır; dünyanın çoğu birlikte uyuyor
  Eleştirmenler, insan kültürlerinin büyük çoğunluğunun birlikte uyuma ve duyarlı gece ebeveynliği uyguladığını vurguluyor. Ayrı bir odada izole edilmiş bebek uykusu, çocuk gelişimi bilimi değil, endüstriyel çalışma programları tarafından yönlendirilen yeni bir Batı buluşudur. Bebeklerin gece uyanması 'sorunu' yalnızca ebeveynlerin 8 saatlik kesintisiz uykuyla ofis çalışanı olarak çalışmasını bekleyen kültürlerde görülen bir sorundur.

Sharpest thread jabs

• Uyku Eğitimli Ebeveyn: Bebeğim 12 saat uyuyor, gülümseyerek uyanıyor ve tüm ailemiz daha mutlu. Güvenli bir şekilde bağlı, gelişiyor ve her dönüm noktasına ulaşıyor. Ama lütfen bana üç gece ağlamanın onu nasıl sonsuza dek mahvettiği hakkında daha fazla bilgi verin.
• Ek Ebeveyni: Bebeğiniz 'kendi kendini sakinleştirmeyi' öğrenmedi. Çığlık attığında kimsenin gelmediğini öğrendi. Tebrikler, 6 aylık bir çocuğa dünyada yalnız olduğunu öğrettiniz. Ama en azından sekiz saatin var.

Pick a side without pretending this is calm

• Eğer uyku eğitimi 5 yıla kadar yapılan çalışmalarda ölçülebilir bir zarar göstermiyorsa, bu onun güvenli olduğunu söylemek için yeterli kanıt mıdır, yoksa bu iddiada bulunmadan önce yaşam boyu verilere mi ihtiyacımız var?
• Uyku eğitimine karşı olmanız kanıtlara mı yoksa bir bebeğin ağlamasını duymanın yarattığı duygusal rahatsızlığa mı dayanıyor?

Where the fight still refuses to die

Eğer uyku eğitimi tamamen güvenliyse, o zaman neden bunu yapan her ebeveyn bunu haklı çıkarma ihtiyacı duyuyor? Kimse bebeğinin öğle yemeğini beslemeyi savunan 2000 kelimelik bir Reddit gönderisi yazmıyor.