لغو فرهنگ: پاسخگویی عمومی حیاتی یا عدالت سمی اوباش اینترنتی؟

"یک مدیر عامل در یک مهمانی خصوصی شوخی نژادپرستانه ای کرد. ویدئویی به بیرون درز کرد و در عرض 24 ساعت او اخراج شد، صندلی های هیئت مدیره خود را از دست داد و فرزندانش مورد آزار قرار گرفتند. عدالت برقرار شد." "نه. این عدالت نیست، این یک اعدام عمومی دیجیتالی است که توسط یک اوباش اینترنتی بسیار واکنشی اجرا می شود که اجازه رستگاری، دفاع یا تناسب را نمی دهد. امروز او هستید، فردا برای یک توییت از سال 2012 شما هستید." یک بحث داغ در مورد آزادی بیان و شرمساری عمومی به راه افتاده است: آیا فرهنگ لغو ابزاری حیاتی برای مسئول دانستن قدرتمندان است یا این یک ذهنیت اوباش سمی است که زندگی ها را بدون روند قانونی ویران می کند؟

What the thread is fighting about

بحث بر سر این نیست که آیا رفتار بد را باید نادیده گرفت. این است که آیا "لغو" – شرمساری عمومی جمعی، بایکوت، و لیست سیاه حرفه ای افرادی که هنجارهای اجتماعی را نقض می کنند – یک ابزار دموکراتیک ضروری برای دور زدن دروازه بانان نهادی فاسد است، یا یک سیستم اوباش دیجیتال خطرناک و بیش از حد واکنشی که روند قانونی را با خشم عمومی جایگزین می کند، راه بازپروری را برای بازپروری و عدم انطباق ایدئولوژیک اعمال می کند.

The believing side swings first

• لغو یک ابزار حیاتی آزادی بیان است که به مردم عادی اجازه می دهد دروازه بانان قدرتمند را به چالش بکشند
  طرفداران آن استدلال می کنند که قبل از رسانه های اجتماعی، شخصیت های قدرتمند در سرگرمی، تجارت و سیاست می توانستند از کارمندان سوء استفاده کنند، اظهارات متعصبانه داشته باشند یا بدون مجازات کامل مرتکب جنایت شوند. بخش‌های منابع انسانی سازمانی و سیستم‌های حقوقی در حمایت از قربانیان شکست خوردند. لغو گفتار جمعی مصرف کننده است که وقتی مؤسسات از اقدام خودداری می کنند، مسئولیت پذیری را مجبور می کند.
• اقدامات عواقبی دارند – فرهنگ لغو فقط نیروهای بازار است که در رفتار اجتماعی اعمال می شود
  طرفداران به این نکته اشاره می کنند که هیچ کس حق داشتن یک پلتفرم، یک شغل پردرآمد یا تحسین عمومی را ندارد. اگر یک شخصیت عمومی به گونه ای رفتار کند که مخاطبان خود را آزرده کند، مخاطب حق دارد پروژه های او را تحریم کند، حامیان مالی را تحت فشار قرار دهد و حمایت خود را پس بگیرد. این سانسور نیست. این نتیجه طبیعی انتخاب مصرف کننده در بازار آزاد است.
• شرمساری عمومی مرزهای روشن و سالمی را برای رفتار اجتماعی قابل قبول تعیین می کند
  حامیان استدلال می کنند که جامعه برای محافظت از گروه های به حاشیه رانده شده نیازمند مرزهای اخلاقی است. فراخوانی علنی نژادپرستی، تبعیض جنسی، و همجنس گرا هراسی نشان می دهد که این رفتارها هزینه های اجتماعی واقعی را به همراه دارد. این فشار به طور موفقیت آمیزی محیط های سمی محل کار را پاکسازی کرده و هنجارهای فرهنگی را بسیار سریعتر از تغییرات قانونی به سمت فراگیر شدن سوق داده است.

The skeptics swing back

• فرهنگ لغو فاقد فرآیند مناسب، تناسب، و مسیرهای رستگاری است
  منتقدان استدلال می کنند که اوباش لغو آنلاین به عنوان قاضی، هیئت منصفه و جلاد در چند ساعت عمل می کنند، بدون نیاز به مدرک، بازجویی متقابل، یا زمینه. مجازات دودویی «تخریب کامل شغل و معیشت» است، صرف نظر از اینکه تخلف یک جنایت جدی بود یا یک شوخی ناشیانه و نادرست. اوباش هیچ تاریخ انقضا و هیچ راهی برای بخشش ارائه نمی دهد.
• ترس از لغو، همنوایی فکری را ایجاد می کند و گفتمان عمومی را می کشد
  شکاکان تأکید می کنند که تهدید شرمساری عمومی تأثیری سرد بر گفتار ایجاد می کند. دانشمندان، روزنامه‌نگاران و کارگران عادی افکار، تحقیقات و نظرات خود را از ترس اینکه یک گروه متخاصم سخنان آنها را نادرست معرفی کند و باعث لغو گروه‌ها شود، خودسانسوری می‌کنند. این امر بحث های سازنده را تعطیل می کند و نهادهای فکری را به اتاق های پژواک تبدیل می کند.
• اوباش لغو، افراد آسیب پذیر را هدف قرار می دهند در حالی که قدرتمندان واقعاً مصون هستند
  منتقدان به طنز ساختاری اشاره می‌کنند: میلیاردرهای فناوری، سیاستمداران و شرکت‌های بزرگ به طور معمول تحریم‌های آنلاین را نادیده می‌گیرند، زیرا سرمایه‌شان آنها را از افکار عمومی دور می‌کند. در عوض، فرهنگ لغو در برابر کارگران عادی، معلمان، خلاقان سطح متوسط ​​و دانش‌آموزانی که هیچ شرکت روابط عمومی یا بودجه دفاع قانونی ندارند، مؤثرتر است و زندگی آنها را به دلیل اختلافات جزئی و خصوصی نابود می‌کند.

Sharpest thread jabs

• وکیل پاسخگویی: برای چندین دهه، مردان قدرتمند با سوء استفاده از کارکنان خود به دلیل مالکیت این سیستم فرار کردند. اکنون آنها ناراحت هستند زیرا نمی توانند بدون از دست دادن حامیان خود اظهار نظرهای متعصبانه داشته باشند. این فرهنگ لغو نیست، بلکه فرهنگ پیامد آن است، و مدتهاست که از کار گذشته است.
• مدافع آزادی بیان: شما در حال اجرای اعدام های عمومی دیجیتال هستید. شما بحث نمی خواهید. شما انطباق می خواهید وقتی یک والدین طبقه کارگر را دعوا می کنید و آنها را به خاطر یک کلیپ ویدیویی 15 ثانیه ای که فاقد زمینه است اخراج می کنید، جامعه را نجات نمی دهید – شما فقط از ظلم یک اوباش لذت می برید.

Pick a side without pretending this is calm

• در چه مقطعی شرمساری عمومی دیگر «مسئولیت پذیر» نیست و شروع به «آزار» می کند؟
• آیا باید «حق فراموش شدن» قانونی وجود داشته باشد که موتورهای جستجو را مجبور به حذف سوابق شرمساری عمومی قدیمی و غیرجنایی پس از چند سال معین کند؟

Where the fight still refuses to die

اگر فرهنگ لغو مربوط به مسئول دانستن قدرتمندان است، چرا رایج ترین اهداف شرمساری موفق آنلاین شهروندان عادی بدون تیم حقوقی است، در حالی که میلیاردرها و شرکت های بزرگ کاملاً مصون هستند؟