کمک به خودکشی: مرگ با حیثیت یا بی ارزش شدن خطرناک زندگی انسان؟

"اگر من بیمار لاعلاج هستم و دردی طاقت‌فرسا دارم، این بدن و انتخاب من است که با کمک پزشکی به رنجم پایان دهم. نفی مرگ مسالمت‌آمیز من، شکل نهایی ظلم و ستم دولتی است." "این به عنوان یک انتخاب برای بیماران سرطانی پایانی شروع می شود. سپس به معلولان، افسرده ها و فقرا گسترش می یابد، زیرا برای سیستم مراقبت های بهداشتی ارائه خودکشی ارزان تر از مراقبت واقعی است. مرگ پزشکی به سرعت تبدیل به یک وظیفه می شود که بمیرید تا بار دیگر نباشید." یک انجمن اخلاق زیستی بر سر قوانین اتانازی فوران می کند: آیا این یک حق دلسوزانه برای خودمختاری بدنی است یا یک شیب لغزنده به سمت اصلاح نژادی سیستمیک؟

What the thread is fighting about

بحث بر سر این نیست که آیا مردم مستحق مرگ در درد هستند یا خیر. این است که آیا کمک های پزشکی در حال مرگ (MAID) یک حق اساسی انسان برای تعیین سرنوشت و کرامت در پایان زندگی است، یا سیاست خطرناکی است که درها را برای سوء استفاده، خطاهای تشخیصی و فشار ضمنی بر افراد معلول، سالمندان و جمعیت های آسیب پذیر اقتصادی برای پایان دادن به زندگی خود باز می کند.

The believing side swings first

• استقلال بدنی شامل حق مطلق تعیین زمان و نحوه مرگ خود است
  طرفداران استدلال می کنند که حاکمیت فردی اگر پایان زندگی را پوشش ندهد بی معنی است. یک بزرگسال توانمند ذهنی که از یک بیماری لاعلاج یا لاعلاج رنج می‌برد، باید این حق قانونی را داشته باشد که هفته‌ها پوسیدگی جسمی دردناک را دور بزند. انکار این انتخاب، نقض تهاجمی آزادی شخصی است.
• طب مدرن همیشه نمی تواند درد شدید و مقاوم در پایان عمر را کاهش دهد
  طرفداران به این نکته اشاره می کنند که حتی با مراقبت های تسکینی پیشرفته، برخی از علائم پایانی در برابر درمان مقاوم هستند. اجبار بیماران به آرامبخش شیمیایی نیمه دائمی برای مقابله با عذاب جسمی باعث حفظ حرمت نمی شود. به سادگی روند مردن را گسترش می دهد. اتانازی رهایی پاک و دلسوزانه را فراهم می کند.
• قانونی سازی یک سیستم تنظیم شده ایجاد می کند که خودکشی های ناامن و در کوچه پس کوچه را حذف می کند
  حامیان معتقدند که افراد ناامید و بیمار لاعلاج به دنبال راه‌هایی برای پایان دادن به زندگی خود بدون توجه به قانون هستند، اغلب از روش‌های خشونت‌آمیز و غیرقابل اعتماد استفاده می‌کنند که به خانواده‌ها آسیب وارد می‌کند و خطر بقای خود را با آسیب‌های مغزی یا اعضای بدن بدتر می‌کند. چارچوب های قانونی ارزیابی دقیق روانپزشکی، تأیید رضایت و مدیریت مسالمت آمیز پزشکی را تضمین می کند.

The skeptics swing back

• اتانازی قانونی ناگزیر باعث ایجاد یک شیب لغزنده به سمت گسترش استخر واجد شرایط می شود.
  منتقدان هشدار می دهند که پادمان ها به مرور زمان از بین می روند. چیزی که به عنوان یک گزینه سخت برای بیمارانی که هفته ها زندگی می کنند آغاز می شود، ناگزیر به دردهای مزمن، مشکلات سلامت روان و در نهایت کودکان، همانطور که در بلژیک و هلند دیده می شود، گسترش می یابد. مرز بین انتخاب و راحتی به سرعت محو می شود.
• فشار اقتصادی اتانازی را به یک جایگزین پیش فرض برای مراقبت های طولانی مدت گران قیمت تبدیل می کند
  بدبینان استدلال می کنند که در سیستم های مراقبت های بهداشتی مبتنی بر سود یا سهمیه بندی دولتی، ارائه دوز کشنده ارزان (100 دلار) بسیار جذاب تر از تامین مالی صدها هزار دلاری در مراقبت های تسکینی یا حمایت از معلولیت است. بیماران آسیب پذیر به دلیل احساس گناه به خاطر فشار مالی که بر خانواده هایشان وارد می کنند، شروع به درخواست مرگ خواهند کرد.
• خطاهای تشخیصی و عدم دقت پیش آگهی باعث می شود که مرگ پزشکی غیر قابل برگشت باشد
  مخالفان تاکید می کنند که علم پزشکی معصوم نیست. به بیماران اغلب پیش‌آگهی‌های نهایی شش ماهه داده می‌شود تا سال‌ها زنده بمانند یا به بهبودی خودبخودی بروند. کمک به خودکشی هرگونه شانس بهبودی را از بین می برد، اشتباهات آماری یا نظرات بدبینانه پزشکی را به احکام اعدام دائمی تبدیل می کند.

Sharpest thread jabs

• پاکسازی خودمختاری: اگر دولتی بتواند شما را به جنگی بکشاند تا برای نفت بمیرید، اما شما را از پایان دادن مسالمت آمیز به درد سرطان نهایی خود در رختخوابتان منع کند، شما مالک بدن خود نیستید. شما فقط دارایی دولتی هستید.
• مدافع معلولیت: وقتی ما به افراد سالم پیشگیری از خودکشی را پیشنهاد می کنیم، اما به افراد معلول کمک خودکشی می کنیم، دلسوز نیستیم. ما می گوییم زندگی آنها از نظر عینی ارزش کمتری برای زندگی کردن دارد.
• ضد بوروکرات: اجازه دادن به همان سیستم های بیمه ایالتی که پوشش انسولین پایه را رد می کنند، برنامه ای را برای توزیع داروهای کشنده ارزان مدیریت کنند، اوج انطباق دیستوپیایی است.

Pick a side without pretending this is calm

• آیا کمک های پزشکی در هنگام مرگ باید فقط به بیماری های لاعلاج با پیش آگهی کمتر از شش ماه محدود شود یا باید برای هرکسی که شرایط غیرقابل تحمل و غیر قابل درمان دارد، آزاد باشد؟
• آیا قانونی‌سازی کمک به مرگ تلاش‌های اجتماعی برای سرمایه‌گذاری در مراقبت‌های تسکینی باکیفیت و حمایت از معلولیت را تضعیف می‌کند؟

Where the fight still refuses to die

اگر کمک های پزشکی در هنگام مرگ صرفاً در مورد شفقت و خودمختاری است، چرا گروه های حقوق بشر و مدافعان معلولیت کسانی هستند که بلندترین زنگ ها را در مورد گسترش آن به صدا در می آورند؟