قطع رابطه با خانواده: مرزهای ذهنی سالم یا رها شدن خودخواهانه مدرن؟

"من والدینم را مسدود کردم زیرا آنها مدام از انتخاب های شغلی و وزن من انتقاد می کردند. اکنون خواهرم می گوید من یک خودشیفته خونسرد هستم که خانواده را به دلیل اصطکاک جزئی ترک کردم." یک پست ویروسی در یک انجمن روابط، بحثی شدید را برانگیخته است: آیا جدایی خانواده یک اقدام ضروری برای حفظ خود ذهنی است یا یک روند شکننده و رها شدن خودخواهانه؟

What the thread is fighting about

بحث بر سر این نیست که آیا آزار فیزیکی ترک را توجیه می کند یا خیر. این است که آیا قطع رابطه با والدین و خویشاوندان به دلیل مسمومیت عاطفی و نقض مرزها یک مکانیسم سالم مراقبت از خود است، یا اگر فرهنگ درمانی "مرزها" را برای توجیه کنار گذاشتن وظایف مادام العمر خانواده به دلیل اصطکاک بین فردی مشترک، به سلاح تبدیل کرده است.

The believing side swings first

• بیگانگی یک دفاع ضروری در برابر سوء استفاده عاطفی مداوم است
  معتقدان استدلال می کنند که DNA مشترک مجوز سوء استفاده را نمی خرد. وقتی والدین خودشیفته، دستکاری یا از نظر عاطفی مخرب هستند، قطع ارتباط اغلب تنها راهی است که یک کودک بزرگسال می تواند شفا یابد، هویتی پایدار ایجاد کند و از اضطراب مزمن فرار کند.
• قطع پیوندها چرخه آسیب های نسلی را می شکند
  طرفداران استدلال می کنند که بیگانگی از نسل بعدی محافظت می کند. با حذف پدربزرگ ها و مادربزرگ ها و عموهای سمی از زندگی آنها، والدین اطمینان حاصل می کنند که فرزندانشان در محیطی آرام و عاری از اختلالات و دستکاری هایی که متحمل شده اند رشد کنند.
• خانواده بر اساس احترام و عمل ساخته شده است، نه زیست شناسی
  مدافعان استدلال می کنند که یک خانواده واقعی انتخاب شده است. اگر خویشاوندان بیولوژیکی به جای حامی، به عنوان دشمن عمل کنند، حق خانواده خوانده شدن را از دست داده اند و کودکان بزرگسال باید انرژی عاطفی خود را در سیستم های حمایتی سالم و انتخابی سرمایه گذاری کنند.

The skeptics swing back

• فرهنگ درمانی «مرزها» را برای دور زدن تاب آوری به سلاح تبدیل می کند
  بدبینان استدلال می کنند که فرهنگ مدرن شکنندگی را تشویق می کند. اختلافات معمولی خانوادگی، دیدگاه‌های سیاسی متفاوت، یا انتقاد ساده والدین به طور فزاینده‌ای به عنوان «سوءاستفاده» یا «مسمومیت» برچسب‌گذاری می‌شوند، که باعث می‌شود جوانان به جای توسعه مهارت‌های ارتباطی، روابط را کنار بگذارند.
• قطع ناگهانی ظلم روانی شدیدی را به والدین وارد می کند
  منتقدان خاطرنشان می کنند که بیگانگی اغلب والدین را در حالت "غم و اندوه بی حقوق" قرار می دهد – کودکی را که هنوز زنده است اما از صحبت کردن امتناع می ورزد. بسیاری از والدین بدون توضیح واضح قطع می‌شوند که منجر به چندین دهه درد و سردرگمی حل‌نشده می‌شود.
• فرسایش کانون خانواده، شبکه ایمنی بنیادی جامعه را تضعیف می کند
  منتقدان استدلال می کنند که خانواده شبکه ایمنی نهایی است. وقتی افراد روابط خانوادگی را به دلیل اصطکاک بین فردی کنار می‌گذارند، ساختار حمایت متقابل را که از بزرگان مراقبت می‌کند و در مواقع اضطراری کمک می‌کند، تضعیف می‌کنند و مردم را منزوی و وابسته به خدمات دولتی یا شرکتی می‌سازند.

Sharpest thread jabs

• کودک بیگانه: من آنها را به خاطر یک بحث جزئی قطع نکردم. من آنها را قطع کردم زیرا پس از 20 سال تلاش برای وادار کردن آنها به احترام به کرامت انسانی اولیه ام، سرانجام متوجه شدم که آنها هرگز تغییر نخواهند کرد.
• والد قطع شده: به آنها غذا می دادیم، لباس می پوشیدیم و هزینه دانشگاه را می پرداختیم. حالا، چون من صادقانه در مورد حرفه آنها توصیه کردم، شماره مرا مسدود می کنند و به اینترنت می گویند که من یک "خودشیفته" هستم. این ناسپاسی خالص و خودخواهانه است.

Pick a side without pretending this is calm

• آیا می توان رابطه والد-فرزند را پس از ایجاد یک قطع رسمی ترمیم کرد، یا مسدود کردن شخصی اعتماد را برای همیشه از بین می برد؟
• آیا حمایت مالی و جسمی والدین در دوران کودکی به آنها حق مادام العمر مشاوره ناخواسته را می دهد یا اینکه پس از 18 سالگی کودک، این بدهی به طور کامل پرداخت می شود؟

Where the fight still refuses to die

اگر خون واقعاً غلیظ‌تر از آب است، پس چرا میلیون‌ها کودک بزرگسال با میل و رغبت یتیم شدن را انتخاب می‌کنند و شبکه ایمنی خانواده را با آسایش سرد گروه‌های پشتیبانی آنلاین معامله می‌کنند؟